Daria Lukoiko
Artystka wizualna oraz architektka z wykształcenia. Ukończyła studia architektoniczne na Brzeskim Państwowym Uniwersytecie Technicznym (2012-2018).
Od zawsze była związana ze sztukami wizualnymi poprzez fotografię, a także projektowanie architektoniczne, co ukształtowało jej unikalne podejście do kompozycji.
Mieszka i tworzy w Warszawie, gdzie w pełni poświęca się indywidualnej praktyce artystycznej. Regularnie uczestniczy w wystawach oraz festiwalach sztuki współczesnej, takich jak festiwal Art-Minsk czy Salon Jesienny.
W mojej praktyce artystycznej skupiam się na tradycyjnym malarstwie olejnym. Ze względu na wykształcenie architektoniczne, moje obrazy są głęboko zakorzenione w logice tektonicznej. Wykorzystuję zasady strukturalne - takie jak osie symetrii czy stabilne, dociążone fundamenty - jako ramy do organizowania złożonych przestrzeni symbolicznych na płótnie. W swoich projektach i konceptualnych seriach badam mechanizmy budowania systemów oraz wieloaspektowy proces samorealizacji człowieka. Język wizualny, którym się postuguję, reinterpretuje elementy architektury klasycznej i postacie sakralne, łącząc je z przedmiotami codziennego użytku. Pod formalną stabilnością i „niewzruszoną" fasadą malarskiej kompozycji staram się ukazać psychologiczne napięcia współczesności: lęk, rozproszenie uwagi czy prokrastynację.
W mojej praktyce artystycznej skupiam się na tradycyjnym malarstwie olejnym. Ze względu na wykształcenie architektoniczne, moje obrazy są głęboko zakorzenione w logice tektonicznej. Wykorzystuję zasady strukturalne - takie jak osie symetrii czy stabilne, dociążone fundamenty - jako ramy do organizowania złożonych przestrzeni symbolicznych na płótnie. W swoich projektach i konceptualnych seriach badam mechanizmy budowania systemów oraz wieloaspektowy proces samorealizacji człowieka. Język wizualny, którym się postuguję, reinterpretuje elementy architektury klasycznej i postacie sakralne, łącząc je z przedmiotami codziennego użytku. Pod formalną stabilnością i „niewzruszoną" fasadą malarskiej kompozycji staram się ukazać psychologiczne napięcia współczesności: lęk, rozproszenie uwagi czy prokrastynację.
